گاهی نوع پوشش، مدل مو، موقعیّت اجتماعی، خنده، لبخند، اخم و گریه طرف مقابل، برای ما معنا دار است و حتّی گاهی ساعت‌ها می‌توان راجع به آن، گفت و نوشت؛ بنابراین همواره همه مطالبات، احساسات، ارتباطات و شناخت انسان‌ها، به محتوای سخن آن‌ها (یعنی لُبّ مطلبی كه می‌گویند) ختم نمی‌شود.

حتّی یك محتوا را می‌توان به گونه‌های مختلف بیان كرد، به نحوی كه شنونده، معانی متفاوت در ذهنش ایجاد شود؛ مثلاً جمله ساده (بچه كجایی؟) را می‌توان با لحن‌های متفاوت گفت و شنونده، معانی؛ تهدید، كنجكاوی، حسادت، ثبت اطلاعات، ترس، تعجّب، یا حتّی عشق و علاقه را برداشت كند.

بنابراین حركات و سكنات انسان‌ها، گاهی زبان دار است. حالا آیا ما اجازه داریم به هر لحنی كه دلخواهمان بود، حرف بزنیم؟ حتّی اگر موجب منحرف كردن طرف مقابل باشد؟ اسلام چنین اجازه‌ای به ما داده است یا خیر؟

خدا در سوره احزاب، آیه 32 تكلیف را به صراحت كامل مشخص كرده و می‌فرماید: إِنِ اتَّقَیْتُنَّ فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیَطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَ‌ضٌ؛ اگر تقوا پیشه کنید؛ پس به گونه‌ای هوس‌انگیز سخن نگویید که بیماردلان در شما طمع کنند.

سیاق قرآن كریم اینگونه نیست كه در همه مسائل، اینگونه صریح سخن بگوید، امّا اینجا در نهایت صراحت و بلاغت، می‌فرماید مراقب لحن صحبت خودتان باشید تا این حفظ حیا و عفّت شما، مریض دلان (كسانی كه شهوت خود را كنترل نكرده‌اند) را به طمع نیاندازد.

این یكی از اصول اساسی حفظ حیا در جامعه است، گاهی زن‌ها و دخترها، به محض ورود به یك فضای متفاوت، لحن صحبتشان تغییر می‌كند؛ سعی می‌كنند به نوعی صدایشان را جذّابتر كنند، قطعاً آنچه مدّنظر خدا و قرآن است، این نیست، باید حواسمان باشد.





برچسب ها: مریض، آدم مریض، حجاب، عفاف، حیا، عفّت، حجب و حیا، با حجاب، زن بی حجاب، بی حجابی، بد حجابی، بدحجابی، رفتار عفیفانه، گنجینه معرفت،
مطالب مرتبط: جهان شناسی، رهروان ولایت،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ شنبه 16 شهریور 1392 توسط محمد مهدی قربانی